My mum Reads

Η μαμά γράφει: Ένα όμορφο βιβλίο

Αλήθεια τι κάνει ένα βιβλίο όμορφο;

Δεν έχεις δει ποτέ ένα βιβλίο στο ράφι και το έπιασες στα χέρια σου μόνο και μόνο βλέποντας εκείνο το σκληρόδετο εξώφυλλο ή μια όμορφη φωτογραφία. Ο πιασάρικος τίτλος που είχε ή ο τρόπος που είναι γραμμένος; Και χάιδεψες τα φύλλα του που μύριζαν τόσο έντονα χαρτί. Και ο τρόπος που ήταν γραμμένος. Η γραμματοσειρά, οι παράγραφοι, η σύνταξη. Τώρα θα πεις ότι μπορεί να είναι μούφα αυτά που γράφει. Σίγουρα δεν θα διαφωνήσω μαζί σου. Αλλά για μένα ένα βιβλίο δεν είναι μόνο όμορφο και δεν σε κερδίζει μόνο από το περιεχόμενο.

Ευτυχώς οι εκδοτικοί οίκοι πάντα προσπαθούν το βιβλίο που εκδίδουν να έχει όλα τα κατάλληλα προσόντα έτσι ώστε να συγκινήσει το κοινό του. Εκτός περιεχομένου, να έχει μια δική του προσωπικότητα. Ο φιλολογικός έλεγχος, η καλή σύνταξη, η σωστή ορθογραφία είναι ένας λόγος που κάνει κι ένα βιβλίο καλό. Γιατί εκτός από την φαντασία το βιβλίο σε μαθαίνει και να διαβάζεις και να γράφεις σωστά. Είναι ένα πακέτο θεμάτων που κάνουν τον εγκέφαλό μας να προσλαμβάνει πληροφορίες που μετά τις χρησιμοποιεί. Είναι κάτι σαν το ποδήλατο που το μαθαίνεις και δεν το ξεχνάς ποτέ.

Δυστυχώς όμως δεν είναι όλα τα δάχτυλα ίδια. Δεν υπάρχει πιο άσχημο θέαμα από ένα ασύντακτο βιβλίο, γεμάτο ορθογραφικά λάθη, χωρίς επικεφαλίδες, παραγράφους, χωρίς αισθητική. Και αυτό συμβαίνει όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό και ιδίως σε αυτοεκδόσεις. Κάνεις που κάνεις όλο αυτό τον κόπο. Δίνεις που δίνεις τα λεφτά σου. Δώσε αυτό το βιβλιαράκι σε κάποιον να σου κάνει τις διορθώσεις. Κάνε ένα σεμινάριο επιμέλειας κειμένου. Πάρε μια γραμματική στο κάτω κάτω της γραφής.

Δεν θα ήμουνα τόσο αυστηρή αν δεν πίστευα ότι το βιβλίο είναι ιερό και πρέπει να είναι τέλειο. Σε αυτή την περίοδο που όλα τείνουν να γίνονται ημίμετρα καλό θα είναι τουλάχιστον όλοι εμείς που ασχολούμαστε με το βιβλίο να είμαστε πιο προσεκτικοί και πιο απαιτητικοί.


Ένα μικρό άρθρο από την μητέρα μου, η οποία, εάν δεν το καταλάβατε από το θέμα του άρθρου, είναι επιμελήτρια βιβλίων. Εάν σας άρεσε πατήστε το like και πείτε μου στα σχόλια άμα θέλετε κι άλλα άρθρα από την γυναίκα που με έφερε στον κόσμο και μου φύτεψε τον καρπό της ανάγνωσης.

Μέχρι την επόμενη φορά σας φιλώ!

Advertisements
Χωρίς κατηγορία · My mum Reads

#mumreads: Blog Death

Blog Death του Αντώνη Παπαδόπουλου
230 σελίδες
Αθήνα 2016

205x300x90-Blog_Death

«Ένα σταματημένο τρένο… Ένα χωριό … Μια νεκρή λίμνη… Μια ασταμάτητη βροχή… Μια φωτιά… Κι ο θάνατος παντού… Το ιστολόγιο ενός καταδικασμένου ανθρώπου… Του Διονύση…»

Το βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου είναι ενός ανθρώπου που έχω γνωρίσει τη δουλειά του ως σκηνοθέτη, σεναριογράφου, φωτογράφου. Ένας καλλιτέχνης που έχει ασχοληθεί με διαφορετικά είδη θεάτρου κι έχει γράψει βιβλία με εντελώς διαφορετικό θέμα.

Συνέχεια ανάγνωσης «#mumreads: Blog Death»

My mum Reads

#mumreads: Ο χορός των νεκρών

Ο χορός των νεκρών του Βαγγέλη Γιαννίση
312 σελίδες
Διόπτρα
2017

Ο χορός των νεκρών

Σαν φανατική της Αγκάθα Κρίστι και του σε Άρθουρ Κόναν Ντόυλ το αστυνομικό μυθιστόρημα για μένα είναι ένα είδος εξαιρετικό και το λατρεύω. Και ο Φίλιπ Μάρλου του Ρέημοντ Τσάντλερ σε ορισμένα είναι πολύ καλός αλλά παρεξηγημένος. Το ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα εκπροσωπείται ωραιότατα με τον αγαπημένο και λατρεμένο Μπέκα του Γιάννη Μαρή. Έτσι αποφεύγω να διαβάζω αστυνομικά μυθιστορήματα γιατί συνήθως απογοητεύομαι οικτρά. Βέβαια υπήρξαν και βιβλία που με γοήτευσαν σε αυτό το είδος (Ασώματος άνθρωπος, Αιχμηρά αντικείμενα κ.α). Ειδικά όταν φίλοι μου γράφουν κάτι τέτοιο προσπαθώ να μη τα διαβάζω για να μην τους πω τη γνώμη μου.

Έτσι όταν η Ερατώ μου έφερε το βιβλίο του Βαγγέλη Γιαννίση «Ο χορός των νεκρών» να της πω τη γνώμη μου ήμουν λίγο κάπως. Όμως μπορώ να πω ότι μετά από πολύ καιρό ξενύχτησα να το τελειώσω.

Ο Άντερς Οικονομίδης ο ήρωας του δεν έχει τίποτα το ξεχωριστό, δεν είναι η μεγάλη διάνοια και τον συμπαθείς γιατί θα μπορούσε να είναι ο γείτονάς σου. Η ιστορία επηρεασμένη από το μεγαλύτερο έγκλημα της εποχής μας σου δίνει από την αρχή μια ικανοποίηση. Και ο κακός δεν είναι ο συνηθισμένος εγκληματίας και από μια πλευρά θα ήθελες να σωθεί. Ωραία πλοκή που δεν «κάνει κοιλιά» δεν σε αφήνει στο να ψάχνεις τον δολοφόνο αλλά στο πως θα τον αντιμετωπίσεις. Τα στοιχεία στα δίνει σιγά σιγά αλλά όχι και ουρανοκατέβατα. Και το τέλος αναπάντεχο. Λοιπόν θα διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία του και το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους εραστές του είδους.