Άρθρα · Χωρίς κατηγορία

#trailer- Spiderman: Into the Spiderverse

hpoenb

Στις 13 Δεκεμβρίου του 2018 θα βγει στις μεγάλες αίθουσα μια ταινία κινουμένων σχεδίων με τίτλο «Spiderman: Μέσα στο αραχνοσύμπαν«.

Ποιος δεν λατρεύει τον γλυκό Πίτερ Πάρκερ και τον σαρκαστικό εαυτό του. Εγώ πάντως λατρεύω το γλυκό μας αραχνόπαιδο, ειδικά στην ταινία «Amazing Spiderman» με τον αγαπημένο μου Andrew Garfield, αν και δεν μπορώ να πω τίποτα κακό για τον Spiderman των Avengers με τον γλυκύτατο Tom Holland (αχ αξίζει τα πάντα… σσσσςςς δεν έχω δει Infinity War και άμα μου κάνετε σπόιλερ απλά σας σκότωσα).

Τώρα έρχεται ο Miles Morales, ο οποίος είναι ο spiderman στον δικό του μικρό κόσμο. Γρήγορα, όμως, μαθαίνει ότι δεν είναι ο μόνος spiderman και το σύμπαν του δεν είναι το μοναδικό που υπάρχει. Καθώς το σχίσμα μεταξύ των κόσμων μεγαλώνει, o Miles ενώνει τις δυνάμεις τους με τους άλλους spiderman για να σώσουν τον κόσμο και όχι μόνο.

Ανυπομονώ να δω την ταινία!! Εσύ? Πόσο πολύ θες μια τέτοια spidermanception; Πολύ;

Μέχρι τότε απόλαυσε το trailer της ταινίας!!!

tootles

Άρθρα · Χωρίς κατηγορία

#trailer – Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald

hpoenb

Σαν μια κοπέλα που δηλώνει πωρωμένη με οτιδήποτε έχει σχέση με τον μαγικό κόσμο απορώ πως δεν έχω μιλήσει ακόμα για την ταινία «Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald». Έχω να ομολογήσω ότι οι Muggles έχουν αρχίσει να με επηρεάζουν.

Παίρνω, λοιπόν, το ραβδί μου και την ρόμπα μου και είμαι έτοιμη για να γυρίσω πίσω στο σπίτι.

Και όταν λέω σπίτι εννοώ προφανώς τον μαγικό κόσμο της J.K. Rowling (για δέκατα του δευτερολέπτου έγραψα «του Χάρι Πότερ» αλλά μου φαίνεται τόσο μικρός όρος για το μεγαλείο του κόσμου της μαγείας).

Βλέπουμε ξανά το Hogwarts, που τόσο μου έλειψε. Βλέπουμε τον Dumbledore (που πλέον είναι Dumble-damn με τον καταπληκτικό Jude Law…. Αχχχχχ). Και ο Eddie Redmayne μας ενσαρκώνει για μια ακόμα φορά τον Newt Scamander.

Στο τέλος της πρώτης ταινία ο μαύρος μάγος Gellert Grindelwald έχει πιαστεί από την MACUSA (Magical Congress of the United States of America= Μαγικό Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής… ή αλλιώς ΜΚΗΠΑ), με την βοήθεια του Newt Scamander. Όμως ως διαβολική μεγαλοφυΐα που είναι, καταφέρνει να ξεφύγει και αποφασίζει να μαζέψει ακόλουθους για να καταστρέψει όλα τα μη μαγικά όντα. Να για ποιον λόγο ο Voldy των έχει αφίσα στο δωμάτιο του.

Στην προσπάθεια να εμποδίσει τα σχέδια του Grindelwald, ο Albus Dumbledor ρίχνει ένα τηλέφωνο στον παλιό μαθητή του Newt Scamander, ο οποίος δέχεται να τον βοηθήσει χωρίς να γνωρίζει τους κινδύνους που εγκυμονεί αυτή η αποστολή.

ΜΑΓΕΙΑ… ΝΑΙ ΜΑΓΕΙΑΑ… ΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ! (powered by coca cola… nop αλλά πόσο αστεία ήταν αυτή η διαφήμιση).

Μπαίνουμε λοιπόν ξανά μέσα στους κόλπους της μαγείας και απλά πεθαίνω! Ένας μήνας έμεινε μέχρι να βγει η ταινία και σας αφήνω με το trailer να πωρώνεστε όπως κι εγώ!!

giphy

tootles

Review

#booktalk: Κυνηγός

Μαραγκού, Μ. (2017). Κυνηγός. Αθήνα: Πηγή.
Pages: 166

untitled-e1530530521627 (1)untitled-e1530530521627 (1).

hpoenb

Σήμερα σας έρχομαι με μια ακόμα κριτική, αυτήν την φορά για το βιβλίο «Κυνηγός» της Μυρτώς Μαραγκού.

Το βιβλίο μιλάει για μια κοπέλα, την Νερέζα, η οποία ξυπνάει μια μέρα στην φυλακή ανηλίκων χωρίς να θυμάται γιατί ή έστω ποια είναι με μόνη της περιουσία ένα μαύρο βιβλίο. Αποφυλακίζεται από την φυλακή και βρίσκει ένα σπίτι γραμμένο σε εκείνη χωρίς να ξέρει γιατί ή έστω από ποιον. Ζει μια ζωή μέσα στην κατάθλιψη μέχρι που μια μέρα εμφανίζεται μια σκιά και δίνει νόημα στην μίζερη ζωή της.

Continue reading «#booktalk: Κυνηγός»

Άρθρα · lifestyle

#lifeupdate Νούμερο ∞

hpoenb

Καιρό έχετε να με δείτε το γνωρίζω (και δεν πιάνεται η απαίσια κριτική που έκανα στο βιβλίο «Οι θλιμμένες πουτάνες τις ζωής μου» γιατί κανένας δεν την απόλαυσε και εγώ την έγραψα με το ζόρι). Υπάρχει πολύ καλός λόγος για αυτό. Στο τέλος του προηγούμενου μήνα απολύθηκα, το γεγονός αυτό δεν ήταν τόσο τραγικό για μένα όσο ήταν για το πρόγραμμα μου. Αυτούς τους 7 μήνες είχαν μπει κάπως τα πράγματα στην θέση τους. Ήξερα ότι 9 με 5 θα δούλευα. Ήξερα ακριβώς τι είχα να κάνω μετά την δουλειά και ποιες μέρες. Ήξερα ότι το Σουκου έπρεπε να το προγραμματίσω για να προλάβω τα πάντα. Και ξαφνικά το χάος. Άρχισα να πηγαίνω στο ΤΕΙ τα πρωινά για να έχω σε μια γραμμή το πρόγραμμα μου αλλά 8ωρο στο ΤΕΙ δεν μπορείς να χτυπήσεις.

Εκτός όλου αυτού, τα περισσότερα άρθρα μου τα έγραφα το πρωί. Έφτανα στην δουλειά και μεταξύ του πρωινού καφέ και των εκατοντάδων φωτοτυπιών που έπρεπε να βγάζω κάθε πρωί έγραφα και ένα άρθρο. Ναι δεν ήταν σωστό αλλά από το να κοιτάω για μιαμιση ώρα τον τοίχο χωρίς να κάνω τίποτα το προτιμούσα.

Ξαφνικά με την απουσία δουλειάς το πρόγραμμα μου έγινε ένα ρόλερ κόαστερ. Έτρεχα στην σχολή για να δω τι θα γίνει με τα μαθήματα (γίναμε Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής τρομάρα μας και ακόμα καθηγητές δεν έχουμε, μην μιλήσω περαιτέρω γιατί θα εκνευριστώ), πήγαινα για καφέ με φίλους που είχα χαθεί και κοιμόμουν παραπάνω από 8 ώρες την ημέρα. Με λίγα λόγια έκανα τις διακοπές που δεν έκανα το καλοκαίρι.

Ωραία όμως όλα αυτά, εφόσον είχες απεριόριστο ελεύθερο χρόνο γιατί δεν έγραφες;

Ωραία ερώτηση γλυκέ μου αναγνώστη. Όπως είπα η ανυπαρξία προγράμματος δεν μου ταιριάζει. Καταρχάς δεν έχω καθημερινή πρόσβαση σε υπολογιστή, μιας και ενώ όλοι στο σπίτι έχουν τον δικό τους υπολογιστή, το λάπτοπ μου έχει κάποια προβλήματα. Και όταν με το καλό κάτσω σε υπολογιστή συνεχίζω το μυθιστόρημα μου καθώς δεν γνωρίζω πότε ξανά θα έχω πρόσβαση. Άρα όλα πήγα πίσω δύο βδομάδες. Άρθρα που ήθελα να γράψω. Ιστορίες που έχω αρχίσει στο wattpad. Το ίδιο μου το βιβλίο. Όλα τα projects μου έμειναν πίσω και πιστέψτε με δύο βδομάδες είναι πολύ.

Μαζί με αυτό μειώθηκε και ο χρόνος διαβάσματος μου. Τώρα θα με ξαναρωτήσετε εφόσον είχα τόσο χρόνο γιατί δεν διάβαζα. Απλό. Δεν είμαι τόσο πολύ άτομο που διαβάζει στο σπίτι. Μην με πάρετε με τις πέτρες έχω εξήγηση για αυτό. Όταν είμαι στο σπίτι θέλω να κάνω άλλα πράγματα που δεν μπορώ να κάνω απέξω από το σπίτι, όπως να γράφω ή να ζωγραφίζω ή να συμπληρώνω το bujo μου ή να φτιάχνω γλυκά ή να κάνω χειροτεχνίες ή να βλέπω σειρές ή να βλέπω ταινίες και το σπουδαιότερο να περνάω χρόνο με την οικογένεια μου. Λείπω συχνά από το σπίτι άρα τα παραπάνω γίνονται σπάνια. Έτσι διαβάζω στα μέσα κυρίως και πιστέψτε με περνάω υπερβολικά πολλές ώρες μέσα στα μέσα. Νιώθω ότι είμαι αποκομμένη με κάθε κοινωνικά αποδεκτό μέρος και ταξιδεύω για να φτάσω εκεί. Το λεωφορείο που με παίρνει από τον δορυφόρο μου δεν είναι και ότι πιο συχνό υπάρχει στο γαλαξία.

Έτσι έχω φτάσει στο μεταίχμιο της αναγνωστικής αλλά και διαδικτυακής μου ύπαρξης και προσπαθώ να πάρω μπρος. Το καλό είναι ότι περνάω πιο συχνά από το παρκάκι κοντά στο σπίτι μου και τραβάω φώτο για το ινσταγκραμ, έστω εκεί δεν θα πεθάνω.

Γενικά δεν χρειαζόταν καν αυτό το άρθρο για να εξηγήσω την απουσία μου. Κάλιστα θα μπορούσα να πάω διακοπές και ο πλανήτης Γκλουπς είναι πανέμορφος αυτήν την περίοδο με τις κρυστάλλινες παραλίες και τα πράσινα ηλιοβασιλέματα του. Αλλά ήθελα να δώσω μια εξήγηση γιατί κάθε βράδυ κοιμόμουν με τύψεις που δεν έγραψα κάτι, ακόμα και αν πιστεύω ότι δεν λείπουν σε κανέναν τα άρθρα μου (και δεν το λέω για να με λούσετε με αγάπη, -αν και θα μου άρεσε αυτό-, αλλά το λέω γιατί έχω μια άλφα επίγνωση της κατάστασης μου). Βέβαια από εδώ και έπειτα θα κάτσω τον κώλο μου κάτω και θα προσπαθήσω να βάλω σε μια τάξη την ιστοσελίδα μου. Θα υπάρχουν άρθρα και κριτικές και projects και τα πάντα, ξεκινώντας από σήμερα. Θα επιστρέψω δυναμικά, θέλω να πιστεύω έστω.

Δεν θέλω να είμαι μια μεγάλη ιστοσελίδα με εκατομμύρια followers αλλά θέλω όντως να κάνω κάτι για αυτήν την βιβλιοφιλική κοινότητα. Θέλω να εμπιστεύονται την κρίση μου. Θέλω να εμπιστεύονται τις κριτικές μου. Και θέλω να ξέρετε ότι θα είμαι εδώ, ακόμα και πίσω από μια ανέκφραστη οθόνη, για όποιον θέλει ένα βιβλιοσκώληκα (μάλλον καλύτερα μια βιβλιογάτα) για να μιλήσει. Και θα είμαι εδώ όσο μπορώ.

Οκ αυτό το άρθρο κατέληξε πολύ συναισθηματικό, ας το κλείσουμε τώρα πριν πάρει την κάτω βόλτα.

Από τα βάθη και τα πλάτη του γαλαξία σας φιλώ γλυκά και σας χαιρετώ.

Η οικοδέσποινα σας, Ερατώ!

tootles

Review

#booktalk: Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου

García Márquez, G. (2004). Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου. Αθήνα: Λιβάνη.
Pages: 205
ISBN: 9789601409818

untitled-e1530530521627 (1)untitled-e1530530521627 (1).

hpoenb

Στο ενδιάμεσο μιας reading slump είπα να πιάσω ένα βιβλίο εντελώς έξω από το comfort zone μου. Έτσι προσπαθώντας να διαβάσω και λίγο νομπελίστες λογοτεχνίας έπιασα το «Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου» του Gabriel García Márquez, ο οποίος πήρε Νόμπελ Λογοτεχνία το 1982.

Continue reading «#booktalk: Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου»

Άρθρα

Προβλέψεις 5 αστεριών (⭐)

hpoenbΞεκίνησε από την καταπληκτική BooksandLala (το αντίστοιχο βίντεο μπορείτε να το βρείτε εδώ), το συνέχισε η ακόμα πιο καταπληκτική Ιωάννα (το ένα μισό του A court of Books μιας και το ίδιο καταπληκτική είναι και η Στέλλα), -το οποίο ποστ μπορείτε να βρείτε εδώ-, και τώρα το ταπεινό αυτό blog θα προσπαθήσει να συναγωνιστεί την καταπληκτικότητα των από πάνω για να φέρει μια μετριότητα υψηλών στάνταρ.

Τι εννοώ; Δεν έχω ιδέα αλλά ακουγόταν καλύτερο στο μυαλό μου. Πρόκειται να το σβήσω για να γράψω κάτι που βγάζει νόημα; Μπαααααααα!

Αρχικά να πω ότι σαν γενικό tbr έχω αμέτρητα βιβλία από τα οποία μπορώ να βρω 10 που θα τους έβαζα 5 αστεράκια πριν καν τα ξεκινήσω, το θέμα είναι ότι δεν πρόκειται όλα να τα διαβάσω σε ένα σύντομο διάστημα έτσι έκανα ένα πράμα αδιανόητο: μείωσα το tbr μου. Πως το έκανα αυτό; Απλά έβαλα στο «to read» μόνο όοοσα βιβλία έχω στην βιβλιοθήκη μου. Ναι έχω ακόμα την άυλη λίστα των «θέλω να διαβάσω» αλλά άμα το ξεχάσω το βιβλίο τότε δεν ήθελα να το διαβάσω από την αρχή.

Έτσι θα μιλήσουμε για τα βιβλία που θέλω να διαβάσω το επόμενο διάστημα και πιστεύω ότι θα πάρουν 5 στα 5. Η booksandlala είχε βάλει το χρονικό διάστημα του ενός χρόνου. Εγώ βάζω το χρονικό διάστημα των τεσσάρων μηνών. Γιατί; Έτσι! To spice up things!

Τέρμα η παρλαπιπίαση let’s get started!

Continue reading «Προβλέψεις 5 αστεριών (⭐)»

Λογοτεχνικα

#story: Γράμματα από το παρελθόν (Μέρος 4)

22 Δεκέμβρη 1945

Αγαπημένε μου,

Κανείς δεν πίστευε ότι θα αντέξω τόσο πολύ κι όμως φτάνουν Χριστούγεννα και εγώ είμαι εδώ ζωντανή. Έχω καιρό να σε σκεφτώ πρέπει να το ομολογήσω αλλά μπορεί να φταίει ο Κωνσταντίνος σε αυτό. Είναι πολύ γλυκός και μου υποσχέθηκε ότι όταν γίνω καλά θα με παντρευτεί και θα κάνουμε αρκετά παιδιά μαζί και θα ζήσουμε σε ένα σπίτι δίπλα στην θάλασσα, σαν το σπίτι που λέγαμε μαζί. Ακόμα μου φέρνει ένα τριαντάφυλλο την ημέρα, τα έχω σε ένα βάζο δίπλα μου. Κάποια, πιο παλιά, έχουν μαραθεί αλλά δεν με πειράζει. Πλέον είναι μια ολόκληρη ανθοδέσμη. Χτες όταν μου έφερε το τριαντάφυλλο μου είπε ότι θα πρέπει να φύγει για λίγο καιρό. Θα πάει να τελειώσει την ειδικότητα του, μου είπε, σε ένα Πανεπιστήμιο στην Αθήνα. Καλά θα κάνει, του είπα, πρέπει να ακολουθήσει το όνειρο του. Αμέσως είχε βουρκώσει, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Έσκυψε και με φίλησε στο μέτωπο, όπως έκανες εσύ κάποτε. Ένιωσα τύψεις που εκείνη την στιγμή μου ήρθες εσύ στο μυαλό. Δεν είπα τίποτα. Σήκωσε το χέρι μου και του πέρασε ένα ασημένιο δαχτυλίδι. Ήταν το δαχτυλίδι που μου είχες δώσει εσύ, κάποτε όταν μου είχες πει ότι με αγαπάς και ότι θες να με κάνεις δικιά σου δίνοντας μου το επώνυμο σου. Το κοίταξα αρκετή ώρα πριν το θυμηθώ, μου φάνηκε ότι πέρασαν αιώνες από τότε ενώ ήταν μόνο δύο χρόνια, μπορείς και τρία. Μου είπε ότι το βρήκε στην τσέπη ενός από τα φορέματα μου. Φίλησε το χέρι μου και έφυγε.

Τότε σε σκέφτηκα για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Θυμήθηκα τα γράμματα που σου έγραψα. Τα γράμματα που δεν πήρες ποτέ γιατί κράτησα κρυμμένα στο συρτάρι του κομοδίνου μου. Πόσο αστείο να κάθεσαι να γράφεις ένα γράμμα για να μην το στείλεις ποτέ. Όπως αυτό που γράφω τώρα κι όμως κάθομαι και το γράφω για να σου πω τι; Ότι ο Κωνσταντίνος θέλει να με παντρευτεί; Είναι κοινό μυστικό ότι το κάνει απλά για να νιώσω καλύτερα, για να νιώσω ποθητή. Είναι γλυκός αλλά πάντα θα τον συγκρίνω με εσένα. Όλους θα τους συγκρίνω με εσένα. Εσύ άραγε την συγκρίνεις με εμένα;

Μίλαγε με την μητέρα μου πριν από λίγα λεπτά. Συνεχώς βούρκωνε. Την ρώτησα άμα ήξερε πότε θα γυρίσει ο Κωνσταντίνος γιατί θα ήθελα να του πλέξω γάντια για τον χειμώνα. Ένας λυγμός της ξέφυγε. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί. Γιατί έκλαιγε η μητέρα μου; Επειδή ήθελα να πλέξω ένα ζευγάρι γάντια; Ο χειμώνας θα είναι πολύ κρύος φέτος έγραφαν οι εφημερίδες δεν μπορούσα να τον αφήσω έτσι. «Θα πλέξω και σε εσένα» της είπα, μπορεί να ζήλεψε. Συνέχισε να ρουφάει την μύτη της. Έπιασα το χέρι της και της είπα ότι όλα θα πάνε καλά… ότι εγώ θα είμαι καλά. Προσπάθησα να δείξω ότι είμαι δυνατή.

Να σου πω ένα μυστικό; Φοβάμαι. Αυτούς τους μήνες το παίζω τόσο δυνατή που έχω πάψει να το σκέφτομαι αλλά όταν βρίσκομαι μόνη μου το βράδυ.. φοβάμαι. Φοβάμαι να πεθάνω. Θέλω να ζήσω. Θέλω τόσο πολύ να ζήσω. Θέλω να νιώσω ξανά τον ήλιο στο δέρμα μου. Θέλω να χορέψω. Θέλω να κολυμπήσω. Θέλω να τρέξω. Θέλω να κάνω τόσα πράγματα και άλλα τόσα που δεν έχω κάνει ποτέ. Κάποτε μου είχες πει ότι η ζωή περνάει αρκετά γρήγορα και πριν το καταλάβεις έχεις τα εγγόνια σου να τρέχουν γύρω σου. Σε ένα πράγμα είχε δίκιο. Η ζωή περνάει γρήγορα. Περνάει σαν

Περίεργο. Είσαι εδώ. Σου γράφω και είσαι εδώ. Μπορεί να είναι άλλη μια από τις ψευδαισθήσεις μου. Μπορεί να είναι ψέμματα. Δεν με νοιάζει. Σε βλέπω. Μου χαμογελάς με αυτό το γοητευτικό στραβό χαμόγελο που κάποτε είχε αιχμαλωτίσει την καρδιά μου. Δεν ξέρω γιατί σου γράφω ακόμα όταν σε έχω εδώ μπροστά μου. Λίγο να κάνω το χέρι μου μπορώ να σε αγγίξω. Μπορεί να σου γράφω γιατί θέλω να τελειώσω το γράμμα αυτό και να σου το δώσω. Είσαι πανέμορφος όπως την πρώτη μέρα που σε γνώρισα. Δίπλα σου δεν μπορώ να φοβηθώ τίποτα. Νιώθω γαλήνη. Νιώθω ηρεμία. Νιώθω

Η Μελίνα πλέον έκλαιγε. Το στομάχι της είχε δεθεί κόμπο. Έτρεμε ολόκληρη. Σηκώθηκε σαν υπνωτισμένη από το σκαμπό βάζοντας τα γράμματα μέσα στο κουτί τους, προσέχοντας να μην τα τσαλακώσει. Κατέβηκε από την σοφίτα. Κατέβηκε τις σκάλες. Έφτασε στο σαλόνι. Εκεί καθόταν ο παππούς της και διάβαζε εφημερίδα. «Η Γιάννα πήγε για ψώνια» είπε χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του από την εφημερίδα. Δεν έλαβε απάντηση. Άκουσε την Μελίνα να ρουφάει την μύτη της. Σήκωσε το κεφάλι και την είδε γεμάτη μουτζούρες και σκόνες να κλαίει. Τα μάτια της κατακόκκινα τον κοίταζαν. Το βλέμμα του έπεσε στο κουτί που κρατούσε. Τα μάτια του γούρλωσαν. Πετάχτηκε όρθιος σαν ελατήριο.

«Που το βρήκες αυτό;» η φωνή του τρεμούλιασε. «Πέθανε;» ρώτησε μέσα από λυγμούς. «Ω γλυκιά μου» αναφώνησε και έτρεξε δίπλα της. Την αγκάλιασε όσο πιο σφιχτά μπορούσε. «Ναι πέθανε» μπόρεσε να πει με δυσκολία. «Ποιος είναι ο Ρωμαίος;» ρώτησε. Ο παππούς της δεν μίλησε. «Εσύ είσαι; Εσύ της το έκανες αυτό;» φώναξε εκνευρισμένη. Ο παππούς της χαμογέλασε πονεμένα. «Όχι δεν είμαι εγώ» της απάντησε. Το στομάχι της έκανε ένα τεράστιο άλμα.

«Εγώ δεν είμαι ο Ρωμαίος της, ήθελα να είμαι αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να είμαι» την έφερε στον καναπέ και την έβαλε να κάτσει. «Είσαι ο Κωνσταντίνος» είχε συνηθίσει να φωνάζουν τον παππού της Τάκη που είχε ξεχάσει από που προερχόταν. Κούνησε θλιμμένος το κεφάλι του. «Μα εδώ λέει ότι ήταν νοσοκόμος.. εσύ είσαι λογιστής». «Τότε βοηθούσα εθελοντικά την κλινική».

Πήρε το κουτί από τα χέρια της Μελίνας. «Τα βρήκα στο συρτάρι της όταν μαζεύαμε το δωμάτιο. Δεν μπόρεσα να τα πετάξω» το κράτησε στην αγκαλιά του σαν να είναι το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο. «Γιατί δεν του τα έστειλες;». «Ο Ρωμαίος της, ήταν ένας νεαρός με το όνομα Ιάσονας, ο οποίος πέθανε σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα την ώρα που πήγαινε στο νοσοκομείο για να την δει» κοίταξε θλιμμένα την Μελίνα «ποτέ δεν της το είπαν γιατί θα σταματούσε κάθε προσπάθεια για να μείνει ζωντανή». «Μα η πρόσκληση για τον γάμο;» ρώτησε. «Τέχνασμα της μητέρας της για να την κάνει να τον ξεχάσει. Άμα πίστευε ότι πλέον δεν την αγάπαγε θα μπορούσε να ανοιχτεί σε κάτι άλλο. Άμα ήξερε ότι πέθανε επειδή έτρεχε να την δει στο νοσοκομείο δεν θα συγχωρούσε ποτέ τον εαυτό της».

Τον κοίταξε. «Την αγάπαγες» ρώτησε διστακτικά γνωρίζοντας την ιστορία αγάπης με την γιαγιά της. Είχαν γνωριστεί όταν είχε έρθει Αθήνα. Εκείνη σπούδαζε γραμματέας, εκείνος τέλειωνε την λογιστική. Την πήγε για καφέ. Μάλωσε με τον πατέρα της. Την ξέγραψαν όλοι επειδή τον διάλεξε. «Ναι αρκετά» απάντησε θλιμμένα «όχι όσο την γιαγιά σου, αλλά αρκετά». Κοίταξε το κουτί. «Την πρώτη σου αγάπη πάντα την θυμάσαι».  «Περίμενε τόσα χρόνια τον αγαπημένο της και αυτός ήταν νεκρός;». «Ναι. Είναι πολύ στενάχωρο». «Νόμιζε ότι δεν την αγάπαγε. Αυτό είναι ότι χειρότερο υπάρχει στον κόσμο» ξεφύσηξε η Μελίνα, όπου από το κλάμα είχαν μείνει μόνο τα αναφιλητά. «Τα διάβασε ποτέ;» τον ρώτησε μετά από πολύ σιωπή. Κούνησε θετικά το κεφάλι του. «Με έκαναν πιο ρομαντικό άτομο» χαμογέλασε. Της πήρε το κουτί και το άφησε στο τραπεζάκι. «Πάμε να φάμε λίγο παγωτό, θα σου φτιάξω και το milkshake που έριξε την γιαγιά σου». Η Μέλινα γέλασε. Άφησε το κουτί και πήγε να πλυθεί ενώ ο παππούς της πήγε προς την κουζίνα.

Το κουτί το έβαλαν ξανά στην σοφίτα.


Βρες εδώ το Μέρος 1

Βρες εδώ το Μέρος 2

Βρες εδώ το Μέρος 3

Χωρίς κατηγορία

#booktag: Fall Time, Cozy Time

hpoenb

Δευτέρα σήμερα, καινούργια εβδομάδα, τελευταία εβδομάδα για τον μήνα Σεπτέμβριο και oh boy πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος. Σε λίγο έρχονται Χριστούγεννα (η αγαπημένη μου γιορτή). Τώρα όμως μπαίνουμε και επίσημα (σύμφωνα και με τον καιρό) στην αγαπημένη μου εποχή: ΦΘΙΝΌΠΩΡΟ.

Ναι ναι ναι, λατρεύω τα υπερμεγέθη πουλόβερ και τα μποτάκια, λατρεύω τα μακρυμάνικα πουκάμισα και τα κολάν, λατρεύω τις ζακέτες, τα μπουφάν και όλα τα πανωφόρια που υπάρχουν (παθαίνω ψύχωση) και γενικά απλά λατρεύω τα ρούχα του φθινοπώρου. Αυτό που λατρεύω περισσότερο από όλα είναι το κρύο. Δεν ξέρω άμα το γνωρίζεις ή το έχεις καταλάβει αλλά, ακόμα και αν είμαι παιδί του Καλοκαιριού (20 July biatched), δεν είμαι στην καρδιά παιδί του Καλοκαιριού. Το σιχαίνομαι. Ζέστη… Ιδρώτας… Λεωφορεία που βρωμάνε… όχι όχι όχι όχι.

Image result for wliia no gif

Τέλος πάντων! Η γλυκιά Ευγνωσία από το «Through The Chapters«, λες και γνώριζε την ψύχωση μου με κάθε τι φθινοπωρινό, με έκανε tag να κάνω την «Fall Time, Cozy Time» book tag (το οποίο ταγκ δεν είχα δει και ντρέπομαι πάρα πολύ γιατί συνήθως προσπερνάω τα άτομα που έχουν κάνει ταγκ καθώς πιστεύω ότι δεν θα είμαι σε αυτά). Την υπερευχαριστώ για αυτό και πάμε να την δούμε!

Continue reading «#booktag: Fall Time, Cozy Time»

Σάββατο με την Ερατώ

#swe: Πως παρουσιάζεται ο Βιβλιοθηκονόμος στον Κινηματογράφο (Μέρος 4)

Illustration: Rebecca Lomax και Vlada Young/Shutterstock

Hello people of Earth and beyond!

Καλωσορίσατε στο τελευταίο μέρος του project μας. Ένα συμπέρασμα και εργογραφία-βιβλιογραφία που χρησιμοποίησα. Αν συναντάτε για πρώτη φορά αυτήν την στήλη τότε δυστυχώς έχετε δρόμο μπροστά σας. Βρείτε: Μέρος 1, Μέρος 2 και Μέρος 3.

Enjoy!

Continue reading «#swe: Πως παρουσιάζεται ο Βιβλιοθηκονόμος στον Κινηματογράφο (Μέρος 4)»

Άρθρα

Project Β: Μετά το Καλοκαίρι

hpoenb

Σύμφωνα με το τελευταίο update για το Project B (που μπορείτε να βρείτε εδώ) είχα αποκτήσει, μέχρι τις 28 Ιουνίου, 31 καινούργια βιβλία (είτε από αγορά είτε από δώρο), από τα οποία είχα διαβάσει τα 10. Αυτό σημαίνει ότι μου είχαν μείνει γύρω στα 21 βιβλία αδιάβαστα, από αυτήν την λίστα τουλάχιστον.

Τα πράγματα άλλαξαν το καλοκαίρι.

Continue reading «Project Β: Μετά το Καλοκαίρι»