#mumreads: Πικρό γάλα

Σακελλαρόπουλος, Μ., 2019. Πικρό γάλα. Αθήνα: Ψυχογιός.

Κριτική από τη Γιώτα.


Ένα Φως Μέλιωσε την καρδιά μου

Είναι μερικά βιβλία που όταν τα διαβάζεις σου ξεσκίζουν τα σωθικά. Μένουν όχι μόνο στο μυαλό αλλά και στην ψυχή και γεννούν συναισθήματα.

Κάποιο καλοκαίρι τέλος του ’70, ο πατέρας μου αγόρασε μια σειρά βιβλίων του Μενέλαου Λουντέμη και μου έδωσε να διαβάσω το βιβλίο «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα». Παιδάκι εγώ και χωρίς να έχω διαβάσει εξωσχολικό βιβλίο στην αρχή πίστευα ότι θα είναι κάτι σαν αυτά που διαβάζουμε στο σχολείο. Όταν ξεκίνησα όμως, από την πρώτη φράση, «ο αγέρας φύσαγε σα γύφτος«, κατάλαβα ότι ήταν κάτι το διαφορετικό. 

Δεν το άφησα από τα χέρια μου, δεν ήθελα καν να πάω στη θάλασσα και το βράδυ που κοιμόμασταν στην ταράτσα του εξοχικού, άναβα τον τετράγωνο φακό και ξενυχτούσα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως ο Μέλιος μέτρησε τ’ αστέρια πεσμένος πάνω στον τάφο του μοναδικού ανθρώπου που του φέρθηκε με αγάπη και τα πικραμένα λόγια του στον Διευθυντή του σχολείου. 

Συνεχίζοντας να διαβάζω τα υπόλοιπα βιβλία του Μ. Λουντέμη διάβασα τη συνέχεια στη ζωή του Μέλιου, όμως εκείνο το πρώτο έμεινε στην καρδιά μου.

Advertisements

Ερχόμαστε τώρα σχεδόν 50 χρόνια μετά. Μαζί με την bookitoκόρη μου στο Φεστιβάλ Βιβλίου. Το είδα από το εξώφυλλο και μου έκανε κλικ, δυο παιδιά με κοντά παντελονάκια. Σαν να έβλεπα τον Μέλιο με κάποιον άλλον ή τον πατέρα μου με τον αδερφό του. Σκέφτηκα ότι το ήθελα. 

Συνήθως δεν αγοράζω βιβλία συγγραφέων που πριν γράψουν ήταν γνώριμοι για κάτι άλλο, γιατί υποθέτω, με την κακιούλα που χαρακτηρίζει εμάς τους υποψήφιους συγγραφείς και κριτικούς, ότι και καλά έχουν γνωριμίες γι αυτό και εκδίδουν. Και δεν ζητώ να μου υπογράψει συγγραφέας αν δεν έχω διαβάσει το βιβλίο για να του πω τις εντυπώσεις μου. 

Και τα δύο «δεν» τα κατάρριψα και βγαίνοντας από το Φεστιβάλ είχα στα χέρια το βιβλίο «ΠΙΚΡΟ ΓΑΛΑ» του Μένιου Σακελλαρόπουλου. Δώρο της bookitoκόρης μου για τα γενέθλιά μου. Και μάλιστα υπογεγραμμένο από τον ίδιο, αφού τον ρώτησα αν θα κλάψω πολύ διαβάζοντάς το και απάντησε «Ναι«.

Λοιπόν «ο αγέρας φύσαγε σα γύφτος» και για τον Φώτη, τον ήρωα αυτού του βιβλίου που με ξενύχτησε για να δω που τελειώνει η ιστορία του. Θύμωσα και πόνεσα μαζί του. Έκλαψα όταν η Κανέλα, η σκυλίτσα που φρόντιζε, πέθανε και έτρεμα ολόκληρη με τη μάνα που άφησε τα παιδιά και σπάραζε μέσα κι έξω της, όταν συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν πια εκεί. Θύμωσα με την αδικία και τα αφεντικά της. Να χτυπήσω εγώ αυτούς που χτύπαγαν τα παιδιά που ήδη είχαν πονέσει αντί να τα πάρουν αγκαλιά και να κλείσουν τις πληγές τους, τους άνοιγαν κι άλλες πιο μεγάλες που δεν νομίζω να πέρασαν ποτέ. Ακόμα και όταν ο Φώτης, «που τ’ όνομά του σήμαινε Φως», δημιούργησε και μεγάλωσε κι ένωσε την οικογένειά του πάντα μέσα του ο πόνος αυτός θα υπήρχε έστω και γαληνεμένος.

Advertisements

Ο Μέλιος και ο Φώτης ήταν υπαρκτά άτομα. Πόσα και πόσα παιδιά εκείνης της γενιάς δεν υπόφεραν και πρέπει να τα θυμόμαστε γιατί είναι οι γονείς και οι παππούδες μας. Παιδιά του πολέμου, του εμφυλίου, της πείνας, του πόνου. Χιλιάδες τέτοιες ιστορίες υπάρχουν και ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που με την πένα τους μας τις φέρνουν να τις διαβάσουμε και να αισθανθούμε, να νιώσουμε. Αλλά και να αγωνιστούμε να μην υπάρχουν παιδιά που να ζουν με αυτόν τον τρόπο. Γιατί, σχεδόν έναν αιώνα μετά, υπάρχουν ακόμα παιδιά που ζουν σε αυτές τις συνθήκες. 

Αγαπητέ Μένιο Σακελλαρόπουλε σ’ ευχαριστώ που ξέθαψες την ιστορία του Φώτη και με την πένα σου με ξενύχτησες και μ’ έκανες να συγκινηθώ, να θυμώσω, να γαληνέψω. Που θυμήθηκα πως είναι να σε συνταράζει ένα βιβλίο και ο ήρωας του να γίνει κομμάτι σου.  

Υ/Γ: Ο πατέρας μου για το Μέλιο είχε πει «αυτό το παιδί πέρασε χειρότερα κι από μένα γιατί δεν είχε γονείς». Αν ήταν στη ζωή και διάβαζε τον Φώτη θα έλεγε «πέρασε χειρότερα από μένα γιατί δεν είχε κοντά του τη μάνα του». Ο πατέρας μου που όταν ήταν 11 χρονών στον Πειραιά και η πείνα θέριζε, βρήκε μεροκάματο στο λιμάνι να κουβαλήσει σακιά. Ήταν μέρες Χριστουγέννων και δεν έβρισκαν εργάτες. Τον έχασε η μάνα του δύο μέρες. Δύο ολόκληρες μέρες κουβάλαγε. Πήρε το πενιχρό μεροκάματο και πήγε και αγόρασε κρέας. Το πήγε στη μάνα του και της έδωσε και τα υπόλοιπα. Παραμονή Χριστουγέννων. Έπεσε για ύπνο και ξύπνησε ανήμερα το βράδυ. Και η μάνα του όταν άνοιξε τα μάτια του τον φίλησε και του είχε κρατήσει το φαγητό του. Ήταν ένα από τα πιο όμορφα Χριστούγεννα των παιδικών του χρόνων παρόλο που πόναγε το κορμί του για μια βδομάδα. Γι αυτή τη γενιά μιλάμε και γι αυτά τα παιδιά.


Powered by

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s