#xmas20: Η κατάρα της Πρωτοχρονιάς (16)

Διαβάστε το Μέρος Δέκατο Πέμπτο

Μέρος Δέκατο Έκτο
Γράφει η Στέλλα

Κόκκοι στάχτης χόρευαν στον αέρα, καθώς τα πνευμόνια του γέμιζαν με το μαύρο δηλητήριο. Θα πέθαινε χωρίς να μάθει. Ή τουλάχιστον, αυτό θα έπρεπε να εύχεται. Δύο χέρια τον τράβηξαν βίαια από το μαύρο πέπλο του θανάτου. Λευκό δέρμα να φεγγοβολεί, μαλλιά σαν από χρυσάφι. Μέσα στην ζάλη του, χαμογέλασε αχνά.

«Θεοδωσία…». Μα τι πιο ταιριαστό; Αυτή θα τον έπαιρνε μαζί της, μακριά από τη φρίκη των τελευταίων ημερών και αναμνήσεων. Άπλωσε το χέρι του ποθώντας το άγγιγμά της όσο ποτέ άλλοτε. Γαμψά νύχια γράπωσαν τη γυμνή σάρκα του χεριού του, τα ρούχα του πλέον κουρέλια στο χιόνι. Τα μάτια της είχαν ένα παράξενο χρώμα, πορφυρό, όπως το αίμα που έρεε σαν ποτάμι από το χέρι του.

«Νομίζεις ότι σου αξίζει η λύτρωση του θανάτου;», το πλάσμα γρύλισε. Ο δαίμονας με μορφή γυναίκας τον πέταξε κάτω, η φιγούρα από πάνω του θολή μα το άρωμά της αδιαμφισβήτητο. «Μετά από όλα όσα μου έκανες;». Τα νύχια του έσκισαν το θώρακά του, μα δεν πόνεσε. Εικόνες εναλλάσσονταν μπροστά του τόσο γρήγορα που αμφισβητούσε αν όντως τις έβλεπε.

Λυχνίες να αναβοσβήνουν στο ταβάνι. Το πλάσμα με τα χρυσαφένια μαλλιά να τον κατασπαράζει. Μια γριά με καμπούρα να τρέχει φοβισμένη παραπατώντας προς την πόρτα. Ανοιγόκλεισε τα μάτια, μα οι εικόνες συνέχισαν. Ένα παιδί με άψυχα χρυσαφένια μάτια αιμόφυρτο πίσω από την εκκλησία. Το αγαπημένο του δερματόδετο βιβλίο με ιστορίες τρόμου στο τραπέζι. Οι κραυγές της Θεοδοσίας τη νύχτα που γύρισαν από το νοσοκομείο. Η μυρωδιά καμένης σάρκας.

«Κοίταξέ με!» ούρλιαξε το πλάσμα. Σαν άηχη προσταγή, η θολούρα έφυγε από τα μάτια του. Τα μαλλιά που τόσο λάτρευε έπεσαν νεκρά από το κεφάλι της, μια μάζα από επεξεργασμένες τρίχες, ραμμένες σε ένα δίχτυ. Κάθε χαρακτηριστικό του προσώπου της αλλοιώθηκε και μια άμορφη μάζα πήρε τη θέση του. Καμμένο δέρμα και ξεραμένο αίμα ήταν το μόνο που διέκρινε μπροστά του. «Κοίτα τι έκανες!» ήχησε η φωνή της στο κεφάλι του.

«Αρκετά!». Ο Μιχάλης την έσπρωξε μακριά και σηκώθηκε. Ένιωσε τα δάχτυλά του να σφίγγουν κάτι και είδε το μαχαίρι του στο χέρι, εκείνο με την ξύλινη λαβή. Όταν επιτέθηκε το πλάσμα, το σήκωσε και το κάρφωσε στη καρδιά του. «Δεν μπορείς να σκοτώσεις κάτι που είναι ήδη νεκρό». Η φωνή της ψιθύρισε.

«Αρκετά με αυτή τη τρέλα!». Γυρίζοντας το μαχαίρι, ανάγκασε το πλάσμα να γονατίσει μπροστά του. «Δεν ξέρω ποια είσαι, τι είσαι, αλλά τέρμα, ως εδώ! Θα σε στείλω πίσω στην κόλαση από όπου ήρθες». Στο άκουσμα των λέξεων του, το πλάσμα σάλεψε.

«Εν ζωή ήμουν στην κόλαση. Στο θάνατο, επέλεξα να σέρνω εκεί τέρατα σαν εσένα.»

Συνεχίζεται…


Την Στέλλα μπορείτε να βρείτε στο instagram ως ravens_books. Επίσης για παρουσιάσεις βιβλίων μπορείτε να ακολουθήσετε το rbn_tours στο instagram και στο blog, τα οποία διαχειρίζεται η ίδια.


Συντονιστείτε αύριο για την συνέχεια!


Μια σκέψη σχετικά μέ το “#xmas20: Η κατάρα της Πρωτοχρονιάς (16)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s