challenges

#readingblog: 31 Ιουλίου 2018

Hello people of Earth and beyond!

Μέρα δεύτερη και το ημερολόγιο ανάγνωσης έχει πάρει φωτιά. Μαντέψτε. Μέχρι τις 10 η ώρα το πρωί έχω ήδη τελειώσει ένα βιβλίο και έχω ξεκινήσει δεύτερο. Εντάξει επειδή αυτό το ένα βιβλίο είναι Κομικ με 32 σελίδες δεν σημαίνει κάτι! Don’t Judge me! Πηγαίνουμε για την νίκη για να νιώσουμε λίγο καλύτερα με τον καταθληπτικό άθλιο εαυτό μας εντάξει; Έλεος!

Oh God πήρε μια διαφορετική τροπή το σημερινό blog… Ας αλλάξουμε πάλι τον τόνο!

Το κόμικ βιβλίο που τελείωσα είναι το «Έχεις πεθάνει για μένα» του Σταύρου Κιουτσιούκη. (Αν και έπρεπε να είχα ξεκινήσει το «They both die in the end» σύμφωνα με τους κανόνες.. you know… flip the coin and shit… αλλά ποιος νοιάζεται για τους κανόνες; Είμαστε επαναστάτες ποπολάροι…. μουαχαχαχαχααχαχαχα).

39932707Αστείο κατά τόπους. Περίεργο. Ωραίο σχέδιο. Περίεργη πλοκή. Με ζόμπι. Γενικά τα ζόμπι με κέρδισαν σε αυτό το κόμικ. Γενικά η ιδέα ήταν ωραία και έβλεπες την προσπάθεια του Κιουτσιούκη να προσπαθεί να την εκτελέσει αλλά εμένα δεν με ικανοποίησε. Όχι γιατί περίμενα την πλοκή του αιώνα ή κάτι τέτοιο. Άμα ήθελε κάτι πιο σοβαρό θα διάλεγα άλλο βιβλίο. Εννοώ έχω γνώση του τι διαβάζω δεν είμαι τόσο χαζή (δηλαδή είμαι χαζή αλλά όχι και τόσο). Απλά το χιούμορ που προσπάθησε να βγάλει ήταν τόσο κρύο που αντί να γίνεται αστείο εξαιτίας του πόσο κρύου ήταν έπαιρνε ακριβώς τον αντίθετο δρόμο. Εκτός αυτού την απόλαυσα την ιστορία και σας προτείνω να το διαβάσετε asap. Είναι ένα δροσιστικό ανάγνωσμα, άμα μου επιτρέπεται να το ονομάσω.

Το επόμενο που έπιασα είναι το «Η σκιά πέρα από τον χρόνο» του H.P. Lovecraft, το οποίο τέλειωσα στο λεωφορείο το βράδυ που γύρναγα σπίτι. Αυτό είναι graphic novel του διηγήματος του Lovecraft «Η σκιά πέρα από τον χρόνο» (thank you captain obvious).

36244717Το σχέδιο είναι πανέμορφο, πραγματικά ο Culbardt έκανε πολύ καλή δουλειά. Μπορεί κάποιους να τους εκπλήσσει αυτό που πρόκειται να πω αλλά αυτό είναι η πρώτη ιστορία που διαβάζω του Lovecraft. Πάντα έλεγα ότι θέλω να διαβάσω τα βιβλία του καθώς είναι και ένας από τους βασιλιάδες της φαντασίας, αλλά ποτέ δεν έπιανα ένα βιβλίο του. Μιας και ήταν graphic novel (που αρέσουν αρκετά στην αδερφή μου) είπα να το πάρω. Το απόλαυσα αρκετά. Μπορεί σε μορφή βιβλίου να μου άρεσε περισσότερο αλλά και έτσι ήταν ωραίο. Ήταν αρκετά ξεκούραστο και το ρούφηξα με την μία. Μου άρεσε που ήταν σε μορφή γράμματος προς τον γιο του πρωταγωνιστή. Του έδινε έναν προσωπικό τόνο και με έκανε να αγχώνομαι για το τι συμβαίνει στον πρωταγωνιστή και να συμπάσκω. All in all ήταν καλή επιλογή.

Βιβλία που διαβάστηκαν μέχρι στιγμή 2 (right on track) μένουν άλλα 5 (oh boy).

Μια και αυτά τα reading blogs έχουν αρχίσει να παίρνουν και προσωπικό τόνο, ένα έχω να πω. Είναι πολύ δύσκολο να προσπαθείς να χώσεις σε μια μέρα δουλειά, διάβασμα, κοινωνική ζωή και ύπνο, την ίδια ώρα που εγώ προσπαθώ να στριμώξω και λίγο γράψιμο μήπως κάνω καμιά πρόοδο στο βιβλίο μου. Και κυριότερα είναι τρομακτικό όταν συνηδειτοποιείς ότι δεν προλαβαίνεις. Πολλοί σχολίασαν στο χθεσινό ποστ να μην πιέζω τον εαυτό μου και ότι είναι για διασκέδαση και ξέρετε κάτι όντως το κάνω για διασκέδαση και σίγουρα δεν πιέζω τον εαυτό μου. Άμα δεν πετύχει το 7 βιβλία σε 7 μέρες, τότε θα το κάνω 7 βιβλία σε ένα μήνα. Αν δεν πετύχει και αυτό τότε θα κλάψω. Χααχαχαχ όχι πλάκα κάνω. Σιγά τα αβγά. Εγώ το tbr μου θέλω να μειώσω γιατί θέλω να διαβάζω όσο περισσότερο γίνεται.

Αυτό που συνηδειτοποίησα όμως και με τρόμαξε πιο πολύ από οτιδήποτε είναι ότι έχω μεγαλώσει. Ναι καλά το ακούσατε. Ότι έχω μεγαλώσω. Ότι ενηλικιώθηκα. Είναι αστείο όταν τελικά το γράφω κάπου αλλά είναιη αλήθεια. Άμα με έπιανε όλο αυτό πριν από δύο χρόνια θα μπορούσα να διαβάσω και δύο βιβλία την ημέρα μόνο και μόνο επειδή γούσταρα και δεν είχα κάτι να κάνω όλη μέρα. Θα ξύπναγα ότι ώρα ήθελα και απλά θα διάβαζα μέχρι ότι ώρα ήθελα και ξανά από την αρχή. Τώρα όμως πρέπει να ξυπνήσω στις 7 το πρωί να τρέξω να πληθώ, να ετοιμαστώ, να προλάβω το λεωφορείο, να προλάβω το δεύτερο λεωφορείο και να φτάσω στην δουλειά. Να δουλέψω για 8 ώρες και μετά να προσπαθήσω να προλάβω το λεωφορείο για πίσω, γιατί το επόμενο έρχεται σε μια ώρα, για να αλλάξω λεωφορείο και κατά τις 7 παρά (στην καλύτερη των περιπτώσεων) να φτάσω σπίτι. Μετά δεν υπάρχει όρεξη για τίποτα. Αφού με το ζόρι τρώω ή πιέζω τον εαυτό να κάνει μπάνιο. Άμα νιώθω και wild μπορεί να πάω για έναν καφέ μετά την δουλειά, που αυτό σημαίνει ότι θα φτάσω στο σπίτι μου στις 9 το νωρίτερο.

Δεν τα λέω όλα αυτά για να κλαφτώ ή κάτι τέτοιο. Ναι δεν κάνω την δουλειά που μου αρέσει ή που είναι κοντά στο αντικείμενο μου. Ναι την κάνω μόνο και μόνο για επιβίωση και για να βοηθάω στο σπίτι. Ναι μου αρέσει που έστω κάνω κάτι με την ζωή μου. Αλλά είναι τόσο ψυχικά κουραστικό, ειδικά σε ένα άτομο το οποίο δεν φημίζεται για την ψυχική του υγεία (γενικά το είδος μου δεν φημίζεται για την ψυχική υγεία του, από εκεί που προέρχομαι πηγαίνουμε σχολείο σε ψηχιατρία για να είμαστε σίγουροι ότι θα μεγαλώσουμε ψυχικά ισορροποιμένοι… βέβαια δεν ξέρω που πήγε λάθος στην δικιά μου εκπαίδευση). Wow πάλι πήρε άλλη τροπή αυτό το ποστ…. φακ!

Που είχα μείνει;

Α ναι!

Μεγάλωσα. Είναι περίεργο να το συνηδειτοποιείς μιας και κάθε φορά που κοιτάζεις το πρόσωπο σου στον καθρέφτη βλέπεις πάντα το ίδιο πρόσωπο, απαράλαχτο, χωρίς να υπάρχει κάποια διαφορά (εκτός άμα είσαι από τον πλανήτη Ζερμπ, όπου το πρόσωπο τους αλλάζει κάθε μήνα, τότε ναι δεν βλέπεις ποτέ το ίδιο πρόσωπο). Είσαι εσύ. Πάντα είσαι εσύ. Κι όμως έχεις αλλάξει τόσο πολύ. Έχουν αλλάξει οι συνήθειες σου, τα θέλω σου, αυτά που σου αρέσουν. Έχουν αλλάξει οι παρέες σου και τα μέρη που συχνάζεις. Έχουν αλλάξει πολλά αλλά εσύ βλέπεις το ίδιο πρόσωπο. Ναι μπορεί να δεις ένα σπυράκι που δεν έχεις ξαναδεί ή να εμφανιστεί μια ρυτίδα από το πουθενά, αλλά είσαι εσύ. Κοιτάζεσαι στο καθρέφτη και είναι σαν ο χρόνος να έχεις σταματήσει σε αυτήν την στιγμή (μέχρι να σου χτυπήσουν την πόρτα και να φωνάξουν «άντε βγες επιτέλους από εκεί μέσα κατουριέμαι). Ο χρόνος τρέχει σαν σύφουνας αλλά δεν το νιώθεις μέχρι να ξυπνήσεις ένα πρωί για να πας στην δουλειά και αμέσως σου έρχεται στο μυαλό η αντίστροφη μέτρηση που κάνεις μέρες τώρα για την άδεια σου (10 μέρες) και είναι η πρώτη φορά που μετράς αντίστροφα για μια άδεια. Τότε συνηδειτοποιείς πόσο έχει αλλάξει η ζωή σου. Τότε είναι σαν ολόκληρο το σύμπαν να σου ανοίγεται για μόνο ένα δευτερόλεπτο και να σε καταπίνει στην απεραντοσύνη του πριν σε φτύσει ξανά στην πραγματικότητα και ενώ έχει περάσει μόνο ένα δευτερόλεπτο νιώθεις πιο μεγάλη σαν να πέρασαν 23 χρόνια μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Στραβοκαταπίνεις και πας στον καθρέφτη αλλά πάλι βλέπεις το ίδιο πρόσωπο ακριβώς όπως ήταν χτες.

Άρα ο χρόνος είναι ένα ψέμα που έχουν δημιουργήσει οι αφέντες του κόσμου ή όντως υπάρχει και περνάει χωρίς να το καταλαβαίνεις;

Wow!

Έχει πάει αργά, πρέπει να πάω για ύπνο. Αυτό το ποστ μάλλον θα το διαβάσετε αύριο στις 10 το πρωί αλλά δεν πειράζει, ποτέ δεν ήμουν κομπλέ με τον προγραμματισμό, είναι ένα από τα χαρακτηριστικά μου.

Tootles!


Twitter
FacebookRSSRSSRSSWattpad

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s