Ποιήματα · Χωρίς κατηγορία

Κώστας Βάρναλης, «Δειλινό»

(Μιας και θα λείπω δύο βδομάδες από εδώ θα σας έχω ένα απόσπασμα ή ποίημα για κάθε μέρα μακριά σας…. ή κάθε δύο μέρες γιατί ας είμαστε ειλικρηνείς ποτέ δεν τειρώ κάποιο πρόγραμμα)

Έξω κατασταλάν τα ύστερα θάμπη
ριγεί απαλά η ιστορία των φύλλων
το μάρμαρο θανατερά αίφνης λάμπει
λες και σ’ εγγίζει η θερμασιά των θρύλων.

Ας μην ανάψουμε το φως! Μη σβήσει
απ’ τα μάτια μου η πιο πάλλευκη οπτασία.
Πλησίασέ μου αργά μη και ξυπνήσει
το σκοτάδι που ζωνει τη καρδία.

Έλα στο παραθύρι, πώς βουλιάζει
το σύννεφο αμίλητο να δούμε,
τη νυχτερίδα τη πνοή που αρπάζει

και κει βαθι’ ας δακρύσουμ’ έν’ αστέρι
τον όρκο χείλη χείλη που θα πούμε
κι ο Θεός να τον ακούσει που μας ξέρει!

-Κώστας Βάρναλης, «Δειλινό»

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Κώστας Βάρναλης, «Δειλινό»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s